,,Czekoladowe pragnienie" Care Santos

Tytuł oryginału: Desig de Xocolata

Biały dzbanuszek do czekolady. Trochę obity, pozbawiony pokrywki, tajemniczy ale piękny i wędrujący przez pokolenia by towarzyszyć kobietą w najważniejszych momentach. Jest świadkiem zdrad, rozstań, trudnych decyzji, ale i radosnych chwil. Zawsze jest obok gdy ktoś wątpi, odznacza się bohaterstwem. Raz stoi na półce, raz jest schowany głęboko w szafie. Objawia jednak swoje piękno gdy nadchodzi ta decydująca chwila.

,,Czekoladowe pragnienia" to nie powieść w dosłownym tego słowa znaczeniu. To trzy nowele, które łączą się i wzajemnie splatają właśnie dzięki małemu dzbanuszkowi. Właścicielki tego przedmiotu to zupełnie różne kobiety. Brawurowa i zdecydowana Sara, nieśmiała ale lojalna Aurora, odważna i silna Marianna łączy je miłość do czekolady i pokłady uśpionych pragnień. Wszystkie, czasem nie uświadamiają sobie tego, ale chcą coś zmienić w swoim życiu, marzą, pragną, kochają. Są rozdarte przez różnorakie problemy i dylematy ale podejmują działania aby walczyć i decydować same o sobie.

Ciekawym zabiegiem jest stopniowe cofanie się w czasie i powolne odkrywanie przeszłości. Wyraźniej wtedy widać jak bardzo splatają się losy wielu ludzi, którzy nawet o tym nie wiedzą. Autorka stosuje też różne techniki narracji by jeszcze bardziej wciągnąć czytelnika w swoją opowieść.  Opowieść staje się bardziej wyrazista... jak najdoskonalsza czekolada. Polecam.

p.s. WYZWANIE 2017 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 145,1 cm - 1,9 cm =  143,2 cm            

,,Zamknięte pokoje" Care Santos

Każdy dom w którym mieszka rodzina skrywa tajemnice. Gdyby mówił mógłby wiele opowiedzieć o swoich mieszkańcach: o ich radościach, sukcesach, cierpieniach, słabościach i tajemnicach. Nie inny jest stary dom w Barcelonie, w którym kiedyś mieszkał ceniony malarz Amadeo Lax. Uchodził za wyjątkowo utalentowanego, o jego prace walczą najbardziej cenione galerie i muzea. Przez społeczeństwo postrzegany był jako niegroźny dziwak, odludek stroniący od ludzi. Wiele lat po jego śmierci, wnuczka Violet przybywa by nadzorować przekształcenie domu w muzeum poświęcone malarzowi. Prace remontowe odsłaniają kolejne zamurowane pomieszczenia, skrywające rodzinne sekrety.

,,Zamknięte pokoje" Care Santos doskonale wpisują się w charakterystyczny nurt literatury hiszpańskojęzycznej. Mamy nostalgiczną historię o przeszłości rodziny Lax. Czytelnik niczym duch snuje się po domu aby obserwować dzieje mieszkańców od lat 90-tych XIX wieku po współczesność. Każde pokolenie skrywane swoje wstrząsające tajemnice, nie zdając sobie sprawę, że ich zachowanie zostało zdeterminowane przez to co zdarzyło się kiedyś. Pokazuje jak niewiele się wie o najbliższych. A gdy wreszcie zacznie się ich poznawać jak bardzo można zmienić opinię.

Wszyscy ci, którzy lubią rodzinne sagi z ,,trupami w szafie" (dosłownie i w przenośni) będą zadowoleni z lektury. Sama do końca ciekawa byłam jak potoczą się losy poszczególnych bohaterów, jakie podejmą decyzje i co one spowodują. Autorka po trochę dawkuje nam najważniejsze szczegóły bawiąc się chronologią i stylami. Czasem książka przypomina bardziej opowieść babci, która opowiadając układa historię nie według dat ale subiektywnej oceny. Idealna książka na wakacje.