,,Płomień i mrok" Magdalena Kawka

 

,,Płomień i mrok" to drugi tom sagi historycznej rozgrywającej się na Żmudzi na przełomie XIV i XV wieku. To czas ogromnych napięć oraz rodzącego się buntu przeciwko okrutnemu panowaniu Krzyżaków. Żadne pogranicze nie jest spokojnym miejscem, ale Żmudź jest miejscem wyjątkowym. To tu krzyżują się szlaki handlowe, zazębiają państwa ale przede wszystkim mieszają się ludy, kultury i religie. Pradawna wiara jeszcze nie zginęła w mrokach dziejów, a chrześcijaństwo jeszcze nie objęło pełnego panowania. I to właśnie tutaj szuka swojej tożsamości młodziutka Sonka Korszowka. Dziewczyna wie, że jej przeznaczeniem jest przejąć rodzinne dziedzictwo ale nie chce podporządkować się sugestiom by wybrać zaproponowanego kandydata na męża. Jej uczucia zaczynają się zwracać ku komuś zupełnie innemu, nawet gdy on z tym walczy.

Jednak nie samymi uczuciami żyją bohaterowie. Znacznie ważniejsze jest to co dzieje się w tle. Zaczynają się czasy niepokoju i lęku. Nikomu nie można ufać, zdrada czai się na każdym kroku i w momentach najbardziej zaskakujących bohaterowie odsłaniają swoje prawdziwe oblicza.

,,Płomień i mrok" jest znacznie intensywniejszym tomem. Może brakuje tutaj przełomów ale wyraźnie czuć, że akcja się zagęszcza, napięcie wzrasta. Czuć zbliżającą się burzę, która z pewnością dużo zmieni w życiu bohaterów. Chociaż brakuje przełomowych akcji to nie można narzekać na nudę. Zmienia się nastawienie, przede wszystkim Sonki która pod wpływem kobiet z chaty w lesie zaczyna rozumieć, gdzie jest jej miejsce i jakie są jej obowiązki. Równocześnie narastają napięcia na linii Żmudzini   - Krzyżacy. Pojawiają się nieoczekiwani sojusznicy po jednej ze stron, którzy jednak nie są wcale bezinteresowni.

,,Płomień i mrok" zaskakuje klimatem, atmosferą i umiejętnie budowanym napięciem. Czuć, że zbliża się coś dużego, decydującego. Że gdy tylko skończy się zima, wybuchnie wiosna a z nią z pewnością przyjdzie burza. I dokładnie na to czekam w kolejnym tomie. 

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Prószyński i s-ka!

 

 p.s. WYZWANIE 2026 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 128,0 cm - 2,0 cm = 126,0 cm.

,,Upadek" Matt Brolly

 

Tytuł oryginału: The Descent

Detektyw Louise Blackwell próbuje uporządkować swoje życie po zawirowaniach do jakich w nim doszło. Przeniesiona z większej jednostki do prowincjonalnego posterunku stara się znaleźć tam swoje miejsce i zdobyć zaufanie ale nie jest to łatwe, szczególnie że mocno stara się ukryć problemy rodzinne. Jednak to nie przeszkadza jej zwrócić uwagę na tajemnicze śmierci młodych kobiet. Początkowo uznane za wypadek lub samobójstwo, budzą podejrzliwość śledczej. Za dużo jest tam podobieństw a Blackwell nie wierzy w zbiegi okoliczność. Upiera się by prowadzić śledztwo, a to prowadzi ją w mroczne obszary ludzkich zachowań, które niebezpiecznie przypominają jej własną sytuację.

,,Upadek" to ciekawy i dobre skonstruowany thriller psychologiczny. Główny wątek krąży wokół motywu sekty ale jest rozegrany w zaskakujący sposób. Bardzo dużo odsłonione jest już na początku i nie ma typowego zaskoczenia dotyczącego motywu czy sprawcy. Jednak i tak wywołuje emocje. Rozkłada na czynniki pierwsze najbardziej przerażające stany: samotność, poczucie wyobcowania, beznadziei i utraty szans na lepsze jutro. Przerażające jest łatwo wtedy manipulować ludźmi i bardzo obrazowo jest to pokazane w powieści. Sama detektyw Blackwell, które próbuje być silną, niezależną, zdeterminowaną i oddaną pracy nie ucieknie od tych myśli i w pewnym stopniu na nią też zaczną oddziaływać. A zegar tyka i zaczyna się niebezpieczny wyścig z czasem by uratować niewinnych.

,,Upadek" pokazuje, że seria kryminalna z detektyw Louise Blackwell to coś na co warto zwrócić uwagę, szukając kolejnej wciągającej lektury. Zaskakujący temat ale oparty na bardzo rzeczywistym i namacalnym zjawisku, śledcza ze skomplikowaną przeszłością i jeszcze bardziej skomplikowaną teraźniejszością, mały lokalny posterunek - czy trzeba czegoś więcej żeby przekonać się do sięgnięcia. 

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu HarperCollins Polska!

 

 p.s. WYZWANIE 2026 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 130,3 cm - 2,3 cm = 128,0 cm.

,,Miyazaki. Świat w animacji" Susan Napier

Tytuł oryginału: Miyazakiworld: A Life in Art

 Miyazaki to ktoś, kto dla mnie jest ogromnym zaskoczeniem. Oczywiście, jako osoba dorastająca na początku XXI wieku oglądałam ,,Księżniczkę Mononoke", ,,Ruchomy zamek Hauru" czy ,,Spirited Away: W krainie bogów". Jednak, nie byłam nimi aż tak zafascynowana żeby poświęcić więcej uwagi ich twórcy. Dopiero teraz, gdy miałam możliwość przeczytania biografii Miyazakiego zrozumiałam jak wiele mi umknęło i jak wiele zignorowałam.

,,Miyazaki. Świat w animacji" to nietypowa biografia. Niewielu tutaj faktów biograficznych czy dat,. Przywołane jest zaledwie kilka epizodów z długiego życia twórcy, jednak właśnie te epizody ukształtowały światopogląd i na stałe odcisnęły swoje piętno. Tutaj, w biografii, zamiast faktów, mówią filmy. Susan Napier weszła głęboko w świat filmów i mang Miyazakiego by pokazać jak skomplikowana, wielowymiarowa i uniwersalna jest  to rzeczywistość. Analizuje po kolei wszystkie prace twórcy od anime ,,Ania z Zielonego Wzgórza" czy ,,Heidi" gdzie pojawiają się pierwsze ślady motywów, które w kolejnych filmach będą ewoluować, dojrzewać i nabierać mocy.

Miyazaki wierzył, że filmy animowane mogą być czymś więcej niż rozrywką i właśnie to chciał przekazać w trakcie swojej prawie półwiecznej kariery. Wierzył, że dzieciństwo to specjalny czas dlatego często to postacie dzieci lub młodych ludzi są jego bohaterami. Jego filmy mają także silny wydźwięk antywojenny i proekologiczny. Pokazują silne, zdecydowane młode kobiety. Tak różne ale za każdym razem dopracowane i przemyślane, skrywają wiele elementów, których odkrywanie i zrozumienie może być wyzwaniem na lata.

,,Miyazaki. Świat w animacji" to piękna opowieść o sile marzeń i determinacji w ich realizacji. O konsekwencji w działaniu i podążaniu za własnymi przekonaniami. To biografia opowiedziana obrazami ale wchodząca głęboko w światopogląd ich twórcy i odsłaniająca jego ogromną wrażliwość. Miyazaki znalazł wyjątkowy sposób by rozprawić się ze swoją trudną przeszłością ale i historią Japonii. Stworzył dzieła nie tylko uruchamiające wyobraźnię ale i aktywujące emocje. I właśnie to sprawiło, że ma rzesze fanów na całym świecie i stał się inspiracją dla kolejnych pokoleń. 

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Uniwersytetu Jagiellońskiego 

bo.wiem!

 p.s. WYZWANIE 2026 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 132,9  cm - 2,6 cm = 130,3 cm

,,Tajemnica Siedmiu Zegarów" Agatha Christie

Tytuł oryginału: Seven Dials Mystery

 Wiejska, angielska rezydencja, w której beztrosko spędza czas grupa znajomych. Wtedy też wpadają na pomysł aby zrobić kawał jednemu z nich, zdeklarowanemu śpiochowi. Kupują osiem budzików aby w końcu ściągnąć go z łóżka skoro świt. Tylko kawał nie przebiega tak jak powinien. Następnego ranka młody mężczyzna zostaje znaleziony martwy a budziki nie są tam gdzie je pozostawiono. Równocześnie hasło ,,Siedem Zegarów" zaczyna coraz częściej się pojawiać w niepokojącym kontekście co zaczyna budzić zainteresowanie młodziutkiej, rezolutnej pannicy zwanej Bundle. Dziewczyna w towarzystwie znajomych zaczyna prywatne śledztwo nie wiedząc, że wpląta się w potężną intrygę.

,,Tajemnica Siedmiu Zegarów" przypomina inne książki Agathy Christie tłem. Ograniczona przestrzeń, zamknięty krąg znajomych i morderstwo w samym środku. Jednak w pewnym momencie autorka przełamała schemat i wprowadziła nieoczekiwany element do fabuły, skutecznie ją zaburzając i zaskakując czytelnika. Przyznaję, że od początku miałam swoje podejrzenia ale parę razy dałam się zmylić i podążyłam za mylnymi tropami jakie zostały mi sprytnie podsunięte.

Zdecydowanie nie należy ta powieść do tych najlepszych jakie wyszły spod pióra Christie. Ma lekki, dekadencki klimat lat dwudziestych XX wieku, opowiada o złotej młodzieży ale brakuje jej tego charakterystycznego ostrego sznytu. Nie ma tutaj wyrazistego bohatera, który udźwignąłby całą akcję, przez co robi się ona trochę rozmyta. Policja zdaje się być gapowata i podporządkowana słowu wyższych warstw, a panienka, która wszystko traktuje jak zabawę z łatwością demaskuje skomplikowaną intrygę. Trochę bawiło mnie ironiczne sportretowanie różnych sir i lady ale generalnie brakuje mi tutaj pazura i fantazji.

,,Wyjście nr 8" Genki Kawamura

Tytuł oryginału: 8號出口

 ,,Wyjście nr 8" zaczyna się bardzo niepozornie. Zatoczone metro, zmęczeni ludzie, jednym z nich jest narrator. Na wprost niego siedzi kobieta z płaczącym dzieckiem, próbuje go uspokoić ale to nie przynosi efektu. W pewnym momencie zdenerwowany współpasażer zaczyna na nią krzyczeć. Na szczęście narrator zbliża się do swojej stacji i pośpiesznie ucieka by nie musieć podejmować jakiejkolwiek akcji. Wtedy też dzwoni do niego była dziewczyna by podzielić się czymś niepokojącym. Połączenie urywa się nieoczekiwanie a narrator orientuje się, że znalezienie wyjścia nr 8 nie będzie takie łatwe.

Chciałoby się powiedzieć, prosta, króciutka opowieść. Jeden bohater, jedno miejsce i fabuła przypominająca grę komputerową. Znajdź kolejne elementy aby przejść kolejny poziom. Tylko, że to zaledwie wierzchnia warstwa. Pod nią kryje jest niepojąca, emocjonująca, budząca wątpliwości opowieść o błędach i ciągnącym się w nieskończoność rachunku sumienia. Narrator zmuszony niczym mitologiczny Syzyf do powtarzania w kółko tego samego ma okazję by poznać lepiej siebie, zrozumieć swoje emocje, zmierzyć się ze swoją przeszłością ale i wizją przyszłości by móc finalnie zmotywować się do działania.

Ta powieść to gratka dla wielbicieli krótkiej formy ale w bardzo nowoczesnym wydaniu. Skondensowana treść skupia się na tym co ważnie, nie dając zbytniej przestrzeni na odpoczynek. Jak w grze obrazy się szybko zmieniają a spostrzegawczość i wrażliwość jest kluczowa. Zaskakująca powieść, którą w prawdzie czyta się ekspresowo ale szybko nie wychodzi z głowy.

 

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu KIRIN!

 p.s. WYZWANIE 2026 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 133,7  cm - 0,8 cm = 132,9 cm.

 

,,Światło szczęścia" Éric-Emmanuel Schmitt

Tytuł oryginału: La Lumière du bonheur

 Przygodę z epickim cyklem powieści Erica-Emmanuela Schmitta ,,Podróż przez czas" zaczynam nietypowo bo od czwartego tomu, mimo że wcześniejsze leżą na moim stosiku wstydu. Na okładce wydawca zapewnia, że tomy można czytać oddzielnie w dowolnej kolejności więc trzymam go za słowo.

,,Światło szczęścia" to opowieść o parze nieśmiertelnych: Noamie i Nurze, którzy przez splot wydarzeń wprost ze starożytnego Egiptu trafiają do antycznej Grecji i to nie wcale w przypadkowe miejsce ale najpierw na Lesbos by spotkać i obserwować życie legendarnej poetki Safony a potem do Aten w V wieku przed naszą erą. I to właśnie tam, w najświetniejszym, najbardziej burzliwym momencie całej historii Hellady dzieje się akcja powieści. Razem z Noamem przemierzamy uliczki i zaułki Aten by obserwować dumę, piękno, rozkwitającą kulturę, dojrzewającą filozofię ale i być świadkami końca pewnej epoki, która nadchodzi, jak zawsze, najmniej spodziewana. Towarzyszami Noama będą Hipokrates, Sokrates i Alcybiades, a obok nich przewiną się nazwiska, które na trwale zapiszą się na kartach historii.

Jednak tym co wyróżnia ,,Światło szczęścia" nie jest tylko bogate, barwne i fascynujące tło historyczne. Trzeba pamiętać, że Schmitt jest filozofem, mówiącym poprzez swoje powieści o rzeczach uniwersalnych. I dokładnie tak jest tutaj. Powieść pokazuje różne oblicza miłości. Udowadnia, że czasem trzeba odejść aby okazać uczucia. I nie zawsze miłość musi być wpisana w ramy płci. Ale także dużo mówi o kondycji ludzkiej poprzez doświadczenia Aten w okresie ich świetności i upadku. Z każdego przywołanego wydarzenia wyłaniają się odwieczne dylematy i zagadnienia. Narodziny zachwytu nad kulturą fizyczną i pięknem ludzkiego ciała, rozkwit teatru a szczególnie tragedii, która ma pokazywać, że każdy może mieć rację, jednocześnie się myląc, wartość sztuki przemawiania, ale i cnota patriotyzmu przeplatana zdradą - to tylko część motywów jakie kryją się wewnątrz.

Przyznam, że dziwię się sama sobie, że tak późno sięgnęłam po cykl Schmitta. To nie jest tylko epicka historia o miłości, z wielką historią w tle, to tak naprawdę historia ludzkich uczuć, emocji, upadków i wzlotów. Porywająca, zachwycająca skuwa z nudy podręcznikowej wiedzy, zamiast tego pokazując to co najważniejsze i pozwalając poczuć prawdziwych ludzi. Uczy, że niektóre zjawiska nie są współczesnym wynalazkiem ale żyły wcześniej niż jesteśmy skłonni przyznać. To piękna opowieść o podróży, która mam nadzieję, szybko się nie skończy. 

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Znak!

 p.s. WYZWANIE 2026 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 136,6  cm - 2,9 cm = 133,7 cm.

,,Liliowe opium" Julia Gambrot

 

,,Liliowe opium" to kolejna po ,,Różanym eterze" powieść opowiadająca o losach czterech młodych kobiet, które na początku XX wieku rzuciły wyzwanie męskiemu światu i postanowiły zostać lekarzami. Obecnie, po skończeniu studiów każda z nich znalazła swoją niszę i z determinacją, na przekór konwenansom wykonują wymarzony zawód. Większość z nich zawarła też związki małżeńskie, jedynym wyjątkiem jest Lilia von Schiller. Młoda kobieta długo się opiera ale gdy pojawia się dawny adorator postanawia ulec presji i przyjąć oświadczyny, zdając sobie od początku sprawę, że będzie to małżeństwo z rozsądku. Jej małżeństwo zbiega się w czasie z serią wydarzeń: miastem wstrząsają brutalne zabójstwa kobiet, pojawia się zaginiona córka zmarłego brata a w oddali pobrzmiewają echa zbliżającej się Wielkiej Wojny.


,,Liliowe opium" zapowiadało się na powieść, od której ciężko będzie się oderwać. Kojarzyłam już styl pisarki i miałam nadzieję na opowieść mieszającą style i zawieszoną gdzieś pomiędzy baśnią a powieścią gotycką. Tylko, że tym razem autorka poszła w zupełnie innym kierunku. W powieści jest kilka naprawdę ciekawych wątków, jednak wszystko musi ustąpić miejsca medycynie. Nagromadzenie różnych, zarówno nieoczywistych jak i zupełnie zwyczajnych przypadków medycznych jest potężne. Właściwie przytłaczające. Gdyby powieść miała być stylizowana na dziennik pracy lekarza z początku XX wieku, byłoby to oczywiste. Jednak tutaj mamy po trochu do czynienia z kryminałem, powieścią obyczajowo-historyczną oraz romansem. Wszystko to musi zejść na drugi plan na rzecz medycyny. Ja czułam się momentami mocno przytłoczona i znudzona oraz wybijałam się z wątków. Zresztą mam wrażenie, że autorka też bo najciekawsze wątki zakończyła pośpiesznie mimo, że wcześniej udawało się jej całkiem nieźle budować napięcie.

Zdecydowanie ,,Liliowe opium" jest powieścią przegadaną. Spokojnie można by wyciąć połowę treści bez szkody dla fabuły. Ciekawie obserwuje się codzienność kobiet-medyków ale kumulacja co rusz to innego przypadku medycznego jest przytłaczająca. Również wybory i decyzje samej głównej bohaterki momentami bywają dyskusyjne. Zdecydowanie najciekawiej wypada pokazanie życia w pruskim mieście w czasie Wielkiej Wojny. Z ogromnym zainteresowaniem obserwowałam wydarzenia I wojny światowej z tej perspektywy. Całościowo mam wrażenie, że w tej powieści jest za dużo wszystkiego, przez co szybko nuży. Ma jednak kilka plusów, kilka tajemnic, które nie pozwalają odłożyć jej przed końcem.

 p.s. WYZWANIE 2026 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 141,3 cm - 4,7 cm = 136,6 cm.