,,Motylek" Katarzyna Puzyńska

Moje wizyty w Lipowie to chaos totalny. Znam już ,,Utopce" i ,,Łaskuna", teraz był ,,Motylek" a na półce czeka ,,Dom czwarty". Wiem, zero w tym logiki. Na szczęście ja jestem tylko o próżnego ganiania za policjantami a to oni mają odwalać całą robotę.

,,Motylek" to debiut literacki Katarzyny Puzyńskiej. Mocny debiut. Bardzo w klimacie Camilli Laeckberg, bo wyraźnie widać ten sam schemat. Małe miasteczko, nowa mieszkanka, brutalne zabójstwo i wyrwani z szarej rzeczywistości policjanci, z których jeden wyróżnia się inteligencją i śledczym instynktem.

Pomimo tam wyraźnej inspiracji, autorka świetnie odnalazła się w swojej roli i stworzyła świeży, wciągający kryminał. Jej bohaterowie są zwyczajni, tło społeczne bliskie i zrozumiałe bo idealnie nakreślone małomiasteczkowe relacje i zależności. Gdy dochodzi do szukania winnego każdy może być winny, bo wszyscy chowają za uszami mniejsze lub większe grzeszki, splatające się w jedną interesującą całość. Nie ma ideałów ale są pełnokrwiste, wyraziste i zapadające w pamięć postaci. Czytelnikowi oczekującemu prostych rozwiązań, psuje to tylko krew i zmusza do cierpliwego oczekiwania na finał a będzie on zaskakujący.

Trochę inaczej zaczęłam patrzeć też na głównych bohaterów. W późniejszych tomach zaczyna odzywać się też w nich mroczna strona a tutaj są po prostu ciepli, sympatyczni i trochę wykraczający za schemat. Ale wiem, że prawdziwy charakter pokażą później więc na razie zadowalam się tym co jest.

Chyba większość pisarzy chciałoby zaliczyć taki debiut jak Puzyńska. Mocno, dobitnie, ciekawie i sprawiający, że chce się więcej. Ja już jestem fanką Lipowa i na pewno tam będę wracać.

p.s. WYZWANIE 2017 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 143,2 cm - 4,7 cm =  138,5 cm             

,,Cień burzowych chmur" Edyta Świętek

,,Cień burzowych chmur" to początek zaplanowanej na pięć części sagi rodzinnej rozgrywającej się na tle rodzącej się Nowej Huty. Rodzina Szymczaków należała do pierwszych gospodarstw w fikcyjnych Pawlicach leżących gdzieś w powiecie limanowskim. Reforma rolna lat powojennych pozbawiła ich jednak majątku i zmusiła najstarszego, Bronka do szukania szczęścia i własnego miejsca w budującym się ,,nowoczesnym mieście".

Przyznaję, że chciałam się do czegoś przyczepić. Wytknąć banalność lub dostrzec nieścisłości. Jednak jeśli nawet jakieś były, nie widziałam ich wciągnięta w nurt ciekawej i pasjonującej historii. Nie pamiętam, kiedy ostatnio bohaterowie tak szybko stali mi się bliscy. Obserwując ich zmieniające się koleje losu, następujące po sobie przeciwności i dramaty, które spokojnie i z chłopską (to wcale nie jest negatywne określenie) dumą znoszą by później podejmować kolejne wyznawania - trzymałam za nich kciuki, cicho wierząc, że gdzieś tam jest dla nich szansa. Bo przecież musi być dobro, muszą się podźwignąć i odzyskać to co stracili. Wiem, że na to wszystko jeszcze za wcześnie, to dopiero pierwszy tom i wszystko jeszcze przed nami.

Ale powieść to nie tylko świetnie napisana obyczajówka, jej ogromnym plusem jest też realnie i z dużą dbałością o szczegóły nakreślone tło historyczne. Widzimy jak pną się w górę mury Nowej Huty, jak tętni życiem Meksyk, dane nam jest poczuć co czuli wywłaszczani rolnicy. Czuje się chaos i bezprawie lat powojennych. Na nowo odkrywa się świat rodzącego się socjalizmu gdy jedni zyskiwali a drudzy tracili wszystko.

Na moją ocenę duży wpływ wpływ miał fakt, że powieść opisuje bliskie mi  strony - okolice Limanowej i Kraków. Ale nie mogę zaprzeczyć, że fabuła broni się sama. Delikatna, spójna i bogata w szczegóły stanowi genialny wstęp (do mam nadzieję) dobrej serii, na której kontynuację czekam niecierpliwie. Polecam!

,,Do grobowej deski" Rhys Bowen

Tytuł oryginału: For the Love of Mike

,,Do grobowej deski" to powrót do Nowego Jorku początku XX wieku w naprawdę wielkim stylu. Nasza ulubiona pani detektyw, Molly Murphy nie radzi sobie z kontynuowaniem spraw pozostawionych przez zmarłego pracodawcę. Śledzenie podejrzanych o zdradę mężów to nie zadanie dla niej. W końcu decyduje się podążać za swoimi pomysłami i poszukiwać zaginionych osób. Pierwszym klientem będzie pewien angielski major, szukający córki, która do Ameryki uciekła za stajennym. Równocześnie Molly musi zmierzyć się z zagadkową kradzieżą projektów z pewnej szwalni i przekazywaniem ich do konkurencji. W pewnym momencie, sprawy zaczną się zazębiać i wokół rezolutnej panienki zacznie gromadzić się zagrożenie.

Jak dla mnie ,,Do grobowej deski" to najlepszy tomik, z tych które dotychczas czytałam. Ciekawe i wciągające zagadki kryminalne świetnie splatają się z ważnym tłem historycznym. A tam widzimy trudne warunki w jakich muszą pracować kobiety w szwalni, wyzysk i niesprawiedliwość pracodawców. Molly nie byłaby sobą gdyby nie znalazła się w samym centrum zdarzeń - czyli tym razem wśród strajkujących pracownic. Dzięki temu możemy zobaczyć jak rodziły się związki pracownicze. Oczywiście, wszystkie te fakty historyczne są trochę ugrzecznione i zaprezentowane tak aby pasowały do lekkiego kryminału retro ale nie można im odmówić realizmu.

Molly Murphy to jeden z moich ulubionych literackich detektywów i na pewno nie odmówię sobie w przyszłości kolejnego z nią spotkania. Polecam!

,,Krwawa Kampania" Brian McClellan

Tytuł oryginału: The Crimson Campaign

Jeśli pierwsza część podobała mi się, to druga powaliła mnie. Prawdziwa prochowa bomba.

,,Krwawa kompania" to druga część trylogii Magów Prochowych. Część dużo bardziej dopracowana, wciągająca i pasjonująca. Każdy z bohaterów Taniel, Tamas i Adomat znalazł się w takim miejscu, że z prawdziwą przyjemnością i niesłabnącym zainteresowaniem obserwuje się ich czyny. Świat, w którym przyszło im żyć wstrząsnęła straszliwa wojna. Nie tylko wrogie wojska Kezu stanowią zagrożenie ale i ingerencja boska stanowi poważne zagrożenie. Na każdym z frontów,  gdzie znaleźli się bohaterowie walka wrze a zagrożenie czyha zewsząd. Tylko nieliczni okazują się być przyjaciółmi, większość to wrogowie i zdrajcy.

Prochowe Uniwersum uzależnia. McClellan stworzył pasjonujący obraz świata ogarniętego wyniszczającą wojną. Jego wizja jest brutalna, mroczna, pełna pułapek i zagrożeń. Z niepewnością obserwujemy kolejne bitwy i pojedyncze starcia z cichą nadzieją, że bohaterowie wyjdą z nich cało a przynajmniej tylko trochę sponiewierani. Raz jest z tym lepiej,po to tylko by za chwilę obraz walki uległ zupełnemu odwróceniu. Na tym tle obserwujemy także pasjonujące przekształcanie i rozwijanie się tajemniczej, otaczającej postaci magii. Powoli dostrzegamy jej potęgę ale i zaczynamy rozumieć, że jeszcze nie pokazała co na prawdę potrafi.

,,Krwawa kampania" to bardzo udana kontynuacja. Świat się rozszerza, coraz bardziej zaciekawiając i wciągając czytelnika. Chowa przed nim jeszcze wiele zagadek, które mam nadzieję zostaną rozwiązane w ostatnim tomie. Polecam!

,,Ekspozycja" Remigiusz Mróz

Taa... dotarłam do końca. Nie było łatwo. W trakcie lektury chyba z dziesięć razy zmieniałam zdanie co do oceny. Ale coś pchało mnie do kontynuowania czytania więc z całą uczciwością nie mogę powiedzieć, że było źle. Było ... różnie. A zaczęło się od zgrzytu.

Gdy otwierałam książkę byłam przekonana, że mam do czynienia ze zwykłym kryminałem. Gdzieś podświadomie zaczęłam porównywać do rewelacyjnej ,,Ślebody" Kuźmińskich i cały czas czułam dyskomfort bo to nie to. Chciałam kolejny kryminał w góralskich klimatach a tu lipa. Zacznijmy od tego, że to nie kryminał, co najwyżej powieść Mroza obok niego stała. Chciałabym to jakoś sensownie podsumować tak aby nic nie zdradzać ale chyba się nie da. Bo w ,,Ekspozycję" zostało wepchnięte wszystko. Absolutnie wszystko.

Ja wiem, że rocznik 1987 jest specyficzny. Wychodzi, że nie tylko ja mam chaos w głowie ale Remigiusz Mróz też. Za jednym zamachem chciał stać się polskim Johnem Grishamem, Danem Brownem, Jamesem Rollinsem i strach pomyśleć kim jeszcze (btw. czekam na powieść ala Nicholas Sparks :)). Ale tak się nie da. Niby nieźle się to czyta, zaskoczenie goni zaskoczenie, z jednego nieprawdopodobnego zwrotu akcji wpadamy w kolejny, pędzimy jak szaleni przez lądy i oceany ale przy takiej wariackiej jeździe łatwo stracić sens, poczucie realizmu i w rezultacie całość staje się absurdalna. A tutaj w pewnym momencie fabuła zaczyna trąci absurdem. Przyznaję, że jak w trakcie oglądania komedii albo horroru siedział i czekałam co jeszcze da się upchnąć w ten bigos. Dało się wcisnąć zabójstwa, pościgi, pobyt w więzieniu, proces, tajemnice starsze i nowsze, trochę fanatyzmu religijnego, samosąd... i się zgubiłam. Niby to wciąga ale jak się odłoży to wcale nie chce się wracać. To taka lekka opowieść na podróż, którą spokojnie można zostawić na siedzeniu dla kolejnej osoby.

p.s. Będzie, że się czepiam ale dwa razy w powieści zaświeciła mi rażąca czerwona żarówa. Raz podarowałam ale recydywy to dla mnie za dużo. Może się mylę, może przez jedenaście lat żyłam w błędzie, w końcu studiowałam tylko na Pedagogicznym i AGH. Ale zawsze wydawało mi się, że Uniwersytet Jagielloński to UJot albo po prostu Jagielloński. A Jagiellonka to biblioteka. Gdy czytałam, że ,,wykładał na Jagiellonce" to nasuwa się co? Książki na półkę? Niby niuans ale denerwujący.:)

,,Czekoladowe pragnienie" Care Santos

Tytuł oryginału: Desig de Xocolata

Biały dzbanuszek do czekolady. Trochę obity, pozbawiony pokrywki, tajemniczy ale piękny i wędrujący przez pokolenia by towarzyszyć kobietą w najważniejszych momentach. Jest świadkiem zdrad, rozstań, trudnych decyzji, ale i radosnych chwil. Zawsze jest obok gdy ktoś wątpi, odznacza się bohaterstwem. Raz stoi na półce, raz jest schowany głęboko w szafie. Objawia jednak swoje piękno gdy nadchodzi ta decydująca chwila.

,,Czekoladowe pragnienia" to nie powieść w dosłownym tego słowa znaczeniu. To trzy nowele, które łączą się i wzajemnie splatają właśnie dzięki małemu dzbanuszkowi. Właścicielki tego przedmiotu to zupełnie różne kobiety. Brawurowa i zdecydowana Sara, nieśmiała ale lojalna Aurora, odważna i silna Marianna łączy je miłość do czekolady i pokłady uśpionych pragnień. Wszystkie, czasem nie uświadamiają sobie tego, ale chcą coś zmienić w swoim życiu, marzą, pragną, kochają. Są rozdarte przez różnorakie problemy i dylematy ale podejmują działania aby walczyć i decydować same o sobie.

Ciekawym zabiegiem jest stopniowe cofanie się w czasie i powolne odkrywanie przeszłości. Wyraźniej wtedy widać jak bardzo splatają się losy wielu ludzi, którzy nawet o tym nie wiedzą. Autorka stosuje też różne techniki narracji by jeszcze bardziej wciągnąć czytelnika w swoją opowieść.  Opowieść staje się bardziej wyrazista... jak najdoskonalsza czekolada. Polecam.

p.s. WYZWANIE 2017 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 145,1 cm - 1,9 cm =  143,2 cm            

,,My" David Nicholls

Tytuł oryginału: Us

Chyba każdy ma w swoim otoczeniu, o których może powiedzieć ,,dobre, zgodne małżeństwo". Obserwując je z boku widzi, że razem robią zakupy, wyprowadzają psa, jadą na wakacje. Pozornie zawsze razem, zawsze mówiący jednym głosem, pozornie dopasowani. Pozornie... Gdyby jednak zajrzeć głębiej można zobaczyć rysy, najpierw delikatne, potem coraz głębsze aż w końcu wyłania się przepaść. I już nie jest to zgodne małżeństwo ale dwie żyjące obok siebie osoby.

Doskonale ten proces zaprezentował w swojej książce ,,My" David Nicholls. Jego bohater Douglas Petersen, mąż z prawie dwudziestopięcioletnim stażem, dowiaduje się, że żona chce od niego odejść. Do ostatecznego rozstania ma dojść, gdy ich syn wyjedzie na studia. Douglas postanawia ratować swoją rodzinę i w tym celu chce wykorzystać ostatnie rodzinne wakacje, które mają być Wielką Wyprawą po Europie. Jak łatwo się domyślić nic nie idzie tak jak powinno a problemy zamiast maleć tylko narastają.

,,My" to opowieść w której śmiech miesza się z momentami zadumy i refleksji. Douglas analizuje całe swoje małżeństwo i po fakcie wyłapuje dopiero momenty, które znaczyły kolejny punkty milowe jego związku. Boleśnie doświadcza tego jak trudno jest zbudować w krótkim czasie ponownie bliskość, zaufanie, jedność rodzinną gdy przez wiele lat małymi krokami cały czas się oddalało. Chaotycznie próbuje ratować cokolwiek co powoduje tylko lawinę dziwnych zdarzeń oraz tworzy tylko większy zamęt. Z tej pozornie błahej i lekkiej powieści bije ogromna mądrość. Bez niepotrzebnego patosu i nadęcia opowiada o szarej, zwykłej rzeczywistości dwojga ludzi, którzy postanowili założyć rodzinę i wspólnie mierzyć się z przeciwnościami. Gdzieś po drodze jednak zapomnieli, że są partnerami a nie przechodniami przypadkowo idącymi wspólnie. Polecam!

p.s. WYZWANIE 2017 - Przeczytaj tyle ile masz wzrostu: 147,5 cm - 2,4 cm =  145,1 cm