Są książki, które są zaskoczeniem. Porywające, barwne opowieści o walecznych bohaterach i dzielnych bohaterkach. Są opowieści, w których fantazja autora puszczona zostaje swobodnie by płynąć i tworzyć powieść, od której nie da się oderwać. Ale są i takie książki, gdzie rola autora sprowadza się do roli skrupulatnego kronikarza, bo właściwie nic nie musi więcej robić oprócz tego, że rozsiądzie się wygodnie i słucha. I dokładnie taką opowieścią jest ,,Nawiało nam burzę."
Powieść, a raczej kronika, opowiada dzieje rodziny Wawrów na przestrzeni całego XX wieku. Zaczyna się w dzisiejszej Ukrainie, w miejscu gdzie obok siebie żyli Polacy i Ukraińcy a przynależność narodowa była sprawą płynną. Zanim nadeszła wojna wszyscy żyli wspólnie i wspólnie dzielili trudy codzienności. Było miejsce na radości, smutki, sukcesy i zaskoczenia. Wyjeżdżano w daleki świat za pieniądzem oraz mierzona się z trudami na jakie napotykano. Świat prosty ale mający swój koloryt, swój honor i wartości. Wszystko zmieniła II wojna światowa. Pojawiły się podziały i niebezpieczeństwo z nich wynikające. Nagle Polak stał się wrogiem Ukraińca.
Powieść ,,Nawiało nam burzę" to pełna autentyzmu, żywa i oddziałująca na emocje opowieść o polsko-ukraińskiej rodzinie. Jej trudach, troskach i codzienności na tle burzliwych wydarzeń XX wieku. W bardzo prosty ale przez to mocniej rezonujący sposób, opowiada o tragediach i zawirowaniach. Jest o UPA i Banderze, o wysiedleniach, o podziałach, o momentach gdy sąsiad stawał przeciw sąsiadowi, o śmierci i życiu na emigracji. Szczerze, prawdziwie, z zachowaniem dbałości o detale ale także poszanowaniem bohaterów. To powieść na jakie rzadko się trafia a prawie wcale obecnie, pisze. Stanowi zapis dziejów i pokazuje je od środka, z perspektywy uczestników, szczególnie kobiet. Autor bardzo dba o zachowanie też wierności stylowi wypowiedzi swoich bohaterów dzięki czemu zachowuje realizm i stara się uchwycić nastrój świata, którego już nie ma.
Nie spodziewałam się, że ta powieść tak mnie poruszy. Zachwycił mnie jej realizm, ogromna wrażliwość w opisywaniu nawet najtrudniejszych wydarzeń i szacunek do postaci i czasów. To zapis zupełnie innego etosu, innych postaw i wartości. Zachowany obraz świata, który brutalnie został zniszczony. Nie sposób też nie patrzeć z podziwem na rodzinę Wawrów. Nie poddali się, walczyli z przeciwnościami, stawali z podniesionym czołem i zawsze trzymali się razem by nawet na obczyźnie zachować cząstkę rodzinnych Hadyńkowiec. To piękna opowieść, w której najbardziej zaskakujące jest to, że jest autentyczna.
Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Axis Mundi!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz